Tuesday, October 18, 2016

ദേശസ്നേഹം അതിര്‍ത്തിയും കടന്ന്





വാഗ അതിര്‍ത്തിയിലെ ബീറ്റിംഗ് റിട്രീറ്റ് എന്ന പതാക താഴ്ത്തല്‍ ചടങ്ങ് വീക്ഷിക്കാന്‍ ദിനം പ്രതി എത്തുന്നത്‌ ആയിരങ്ങള്‍. പൊരിവെയിലില്‍ നട്ടുച്ച മുതല്‍ കാത്തിരിക്കുന്ന  ജനസഞ്ചയത്തില്‍ ആദ്യമെത്തുന്ന കുറച്ചു ഭാഗ്യവന്മാര്‍ക്കെ അകത്ത്പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയിട്ടുള്ള  ഗാലറിയില്‍  എത്താനാവു. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ പരിപാടി വലിയ സ്ക്രീനില്‍ കണ്ടു തൃപ്തിപ്പെടണം. പയ്യന്നൂരിലെ സദ്യക്ക് സീറ്റ്‌ പിടിച്ചുള്ള മുന്‍പരിചയം തുണയായത് കൊണ്ട് വൈകിയാണ് എത്തിയതെങ്കിലും ഗാലറിയില്‍ തണലുള്ള നല്ല സ്ഥലം      ഒപ്പിച്ചെടുക്കാനായി. പട്ടാളക്കാരുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ചടങ്ങുകള്‍ 5.30നേ തുടങ്ങുവെങ്കിലും മൂന്നര മണിക്കുതന്നെ ബഹുജനം പൊരിവെയിലത്ത് തിക്കിതിരക്കിയിരുന്നു. മുഖത്തും കൈകളിലും ഒക്കെ ദേശീയ പതാക പച്ചകുത്തിയ ചെറുപ്പക്കാര്‍ ഒരു ക്രിക്കറ്റ് മാച്ച് അനുസ്മരിപ്പിച്ചു. ഗാലറിയില്‍ നിന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ ഇന്ത്യയുടെയും പാക്കിസ്ഥാന്റെയും ഗേറ്റുകള്‍ കാണാം. പരിപാടി വീക്ഷിക്കാന്‍ എത്തിയ പാക്കിസ്ഥാനികളെ  എണ്ണത്തില്‍ കുറവെങ്കിലും, വ്യക്തമായി കാണാം.  നാലു മണി മുതല്‍ കാതടപ്പിക്കുന്ന ഹിന്ദി ദേശ ഭക്തി ഗാനങ്ങള്‍ തുടങ്ങി. (അതെ സിനുമ പാട്ട് )മറുപടിയായി ഉറുദുവിലും അറബിയിലും ഉള്ള ഭക്തി ഗാനങ്ങള്‍ പാക്കിസ്ഥാന്‍ ഭാഗത്തുനിന്നും ഉയര്‍ന്നതോടെ ചെവിയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഒരു തീരുമാനമായി. 

അഞ്ചു മണിയോടെ ബി എസ് എഫിലെ വെള്ള യൂണിഫോം അണിഞ്ഞ ഒരു  ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ കാണികളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യാനെത്തി. തുടര്‍ന്നു പരേഡ് ഗ്രൂണ്ടിലൂടെ  ദേശീയ പതാകകള്‍ കൈയിലേന്തി കൊച്ചു കുട്ടികള്‍ നടത്തുന്ന മാര്‍ച്ചാണ് .കാണികള്‍ അവരെ കൈയടിച്ചു  പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. കൂട്ടത്തില്‍ പ്രായമായ ഒരമ്മൂമ്മ പതാകയുമേന്തി നടത്തിയ ഓട്ടത്തിന് നല്ല കൈയടി കിട്ടി. പിന്നീട് ആണ് സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ ഗ്രൌണ്ട് കൈയേറിയത്. ജയ് ഹോ തുടങ്ങിയ റഹ്മാന്‍ താളത്തിനോപ്പിച്ച ഗ്രൂപ്പ് ഡാന്‍സ്  സംഗതി കൈവിട്ടുപോകുമോ എന്ന സംശയം ജനിപ്പിച്ചു. നല്ല ഒരു വരി ഗാനം പോലും ആലപിക്കപ്പെട്ടില്ല.
 കാളിദാസനും ടാഗോറും, ബുദ്ധനും ശങ്കരനും, ടാന്സനും ത്യാഗരാജനും പിറന്ന മണ്ണിന്റെ ഒരു ഗതികേട് ഓര്‍ത്തു ലജ്ജിച്ചുപോയി. പക്ഷെ മുഴവന്‍ ആളുകളും ഈ ആഭാസത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. കൃത്യം അഞ്ചര മണിക്ക് ബ്യൂഗിളുകള്‍ മുഴങ്ങി. പരേഡ് ഗ്രൗണ്ടില്‍ അലങ്കാര തലപ്പാവ് ധരിച്ച സൈനികരുടെ മാര്‍ച്ച് ആരംഭിച്ചു. ഓരോ പട്ടാളക്കാര്‍ രണ്ടു ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും പോയി രാജ്യ കവാടങ്ങള്‍ തുറന്നു. അന്യേന്യം ഹസ്തദാനം നടത്തി. പിന്നെ ഓരോരുത്തരും പ്രത്യേക പദവിന്യാസത്തോടെ അതിര്‍ത്തിയിലെത്തി പോരിനു വിളിക്കും മട്ടിലുള്ള ദ്രുത ചലനത്തോടെ നിലയുറപ്പിച്ചു. പട്ടാളക്കാരുടെ ഓരോ ചലനത്തിനും വലിയ കൈയടി കിട്ടി. കൈയടി കുറഞ്ഞപ്പോള്‍ വെള്ള യൂനിഫോര്‍മിലുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ ജനങ്ങളോട് ഉച്ചത്തില്‍ -ഇനിയും ഉച്ചത്തില്‍- എന്ന് ആഗ്യം കാട്ടി. പാക്കിസ്ഥാന്‍ ഭാഗത്തും ഇത് ആവര്‍ത്തിച്ച്‌. ഭാരത്‌ മാതാ കി ജയ് വിളികള്‍ കൊണ്ട് പാക്കിസ്ഥാന്‍ സിന്ദാബാദ്‌ വിളികളെ നിശബ്ദമാക്കി. അന്തരീക്ഷം ശബ്ദ ഘോഷങ്ങളാല്‍ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു ഇതിനിടയില്‍ രണ്ടു പതാകകളും അന്യോന്യം ചെരിച്ചു താഴ്ത്തി. വീണ്ടും ഹസ്തദാനത്തോടെ വേര്‍പിരിയല്‍. കവാടങ്ങള്‍ വീണ്ടും അടയുന്നു.  
    രണ്ടു ദേശങ്ങളുടെ ഒരു സാംസ്കാരിക സമ്മേളനം ആകേണ്ട ഈ സുഹൃത് ചടങ്ങ് വെറും കൂക്കിവിളിയായിട്ടാണെനിക്ക് തോന്നിയത്. പക്ഷെ ചുറ്റും പല ഭാഷകളില്‍ ആളുകള്‍ പറയുന്നത് കേട്ടൂ. “രാജ്യ സ്നേഹം കൊണ്ട് ഞാന്‍ കോരിത്തരിച്ചു”- “എനിക്ക് രോമാഞ്ചം ഉണ്ടായി”. “കലക്കി”-എന്നിങ്ങനെ.
പാക്കിസ്ഥാനും ആയുള്ള പ്രശ്നം രൂക്ഷമായത് കൊണ്ടാവാം ഇങ്ങിനെ എന്നെനിക്ക് തോന്നി. പക്ഷെ എന്റെ അടുത്തിരുന്ന മാന്യന്‍ തിരുത്തി. ഇത് തുടങ്ങിയത് മുതല്‍ എന്നും ഇങ്ങിനെ തന്ന്യാ
എവിടയോ എന്തോ തകരാറുണ്ട് തീര്‍ച്ച.

    തിരച്ചു, ഡല്‍ഹിയില്‍ ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്രുവിന്റെ സ്മ്രുതികുടീരം-ശാന്തിവനം-  ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പുല്ലുപിടിച്ചു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ വലിയ വിഷമം തോന്നി. എത്ര ഗതി കെട്ടാലും മറ്റൊരു രാജ്യവും ഇതുപോലൊരു ദേശീയ നേതാവിനെ ഇങ്ങിനെ അപമാനിക്കില്ല. ചാച്ച നെഹ്രുവിനു വലിയ ഇഷ്ടമായ ഒരു പനിനീര്‍ ചെടിയെങ്കിലും –ഇല്ല – നാം വലിയ ദേശസ്നേഹികള്‍ ആണല്ലോ. ഇതിനൊക്കെ ആര്‍ക്കാ നേരം    

Friday, May 6, 2016

PODUVALS OF PAYYANUR

       The Payyanur Poduvals are often categorized along with the large ambalavasi community by the same name, residing in Thrissur and neighboring districts. In fact Payyanur Poduvals are distinct and forms a separate community without any connection between poduvals elsewhere. Payyanur poduvals have their origin  with the establishment of Payyanur Subramanya temple. History reveals us that  the first Brahmin settlement in Kerala is Payyanur which was a leading village or gramam which eventually enjoyed the position of the Brahmin capital  in Kerala. Before Brahmin settlement the population of Payyanur was  small. The land was waterlogged and devoid of any cultivation. That is why we cannot find any remains of prehistoric habitation in and around the present day Payyanur, barring , of course the stone drawings and burials cites at places like ettukudukka and ezhimala. The Brahmins easily made a domination over the local inhabitants with their knowledge of paddy cultivation and astrology. They dug canals for draining water to the rivers and made the fields suitable for paddy cultivation. They brought alongwith them the plough , paddy and some insights regarding the advent of monsoon beforehand so that the land and paddy saplings  could be made ready before the fields get flooded. The entire era of subjugation, with the land owners slowly converting to laboureres and the foreigners as their masters thus began. The Brahmins easily accessed all land and made it the property of the main deity, Payyanur  Subramanya swamy. The land became devaswom with the  landlord at the helm of affairs and the Brahmins started to rule the land in the name of God.
In fact the migration of Brahmins started much earlier and the male   foreigners married the women from higher castes like Nairs and Nambiars. The offsprings from such unions are believed to be the forefathers of Payyanur Poduvals. The temple administration needed help from the local community for its day to day functioning. The search for a community which is predominantly vegetarian finally zeroed on Poduval families. Ten families were brought from neighboring places for the purpose. Besides marars as drummers and their women folk for making garlands for the deity, the entire duties connected with the temple  were entrusted with these ten families. Keeping the temple accounts, providing security, cleaning the sanctum sanctorum etc were given to these families in turns called oozhams
These families later became the heart of the main poduval community. They are
POONTHURUTHI, UTHAMANTHIL, EDICHERY, KARANTA, KURUNTHIL, PARANTHATTA, KARIPPATH, VELLORA, THEPPATH, KELAN
Later on all these ten families grew in number and several new groups originated with new names. Even now the payyanur temple is administered by a committee comprising of six representatives of Brahmin families, viz Thelakkat mana, Kunhimangalath mana, Thaliyil mana, Rayaramangalath mana (called Ooralanmar) and 15 representatives from  Poduval community (Two   each from Poonthuruthi, Uthamanthil, Edichery, Karanta, Kurunthil and one each from Paranthatta, Karippath, Vellora, Theppath and Kelan(Kaaralanmaar)
When the gramam grew Poduval community emerged very strong as the landlord appointed them in chief positions. Payyanur is a typical village with all communities living in harmony. Every community has a mother deity and a kavu revered by all members. Usually a poduval is appointed as a Koima to these kavus. The koima acts as a mediator for the community.

In modern times, When Tippu marched to Malabar almost all the Brahmin landlords escaped to Travancore. Tippu authorized their powers to Poduval chieftains. Thus they grew very powerful until the death of tippu. When the British gained power, the Brahmins were brought back and the land was again assigned to them. 
https://youtu.be/eTb1YUtDXSQ

Monday, September 14, 2015

BANDADKA REVISITED-WALKING INTO THE PAST


            How can you travel in to the past? Carl Sagan suggests a simple method- you can travel into the past by watching a star, as the light from it is coming from a distant past. Yesterday we traveled into the past- not very distant but some 33 years back.

Have you ever visited the place where you started your career? One might have worked in a score of places (with good or bad memories), but to think of the first office or School where the first hesitating overs were made (and where one has been addressed a Sir for the first time) is indeed a pleasant experience. Such was our feeling when we the trio, Viswan, Karunakaran and myself crossed the gate of Banddka Govt. Higher Secondary School ,yesterday. I have worked in several schools and Universities before bidding adieu to my career, but I will never forget my first classroom with a ninety plus eyes keen on me (I was bewildered, anxious and curious, indeed) expecting something special from me. I taught them the enchanting world of chemical reactions, the myriad bonds between atoms loving each other lip locked forming new compounds. I was not a novice in the act, as my teachings started much earlier in crowded rooms of several parallel Colleges.

After completing my teachers Degree, The Employment Officer at Kasaragod (I was registered there in the care of address of my present companion, Mr. Karunakaran) gave me a choice to opt any of three schools where vacancies exist. I instantly opted Bandadka as my friend ,the other companion, Viswan was working there. But when I went there for the first time I realized that it is the Andaman of Kerala. The bus from Poinachi, then a sleepy junction on NH17, with two or three shops, took some two hours to maneuver the 30 kms curved and steep road with many hairpins to Bandadka which was at that time the last stop, having a couple of shops and a high School, as Alatty reserve forest in Karnataka borders the town.

It was a pleasant experience to be in such a beautiful place. From the teachers hostel where teachers and bus employees lived together, one could see the enchanting misty mountains in the morning along with the devotional kannada songs(gajamukhane…) from the temple nearby. We used to take our bath from the temple pond which overflowed always as it is constantly charged from above by a spring on all seasons. The students at that time walked miles to reach the School as there were no means of transport. Teachers were mainly from south Kerala except the Kannada teachers. The faces of teachers like Vidyadharan, Varkey, Sahadevan, Muthanna and many others come to mind even today. The seniors gave us sympethetic consideration and love

The evenings were much colourful. All of us will walk miles and miles through the unraveled hills and meadows. There was a gravel road to chamundikunnu which was commuted very rarely by lorries carrying loads of wood. I will never forget those evenings in which we acquainted with the fauna and flora of the place cracking jokes.
Alatty forests opened a new vista. Once in the forest some strange smells brought you back to the ages when you were wanderers in forests. The ever pervading sounds of crickets, the refreshing sound of a waterfall nearby, the chirping of birds, the distant cry of animals, and the many coloured butterflies flying all around …all added to the splendor. Once we walked through the forest up to Sullia. On the way in a small village inside the forest there was a cockfight going on, attended enthusiastically by a lot of local people overjoyed by consuming palm toddy which were served in plenty.



We went to the teachers room. The Head Master and the teachers received us cordially. We exchanged our regards. The younger generation led by Mr.Sandeep, the son of our old colleague took us to the old places and classrooms. Now the School has grown much and there are numerous new buildings. We took some photos and went to Karunakarettans hotel which we used to frequent in our old days when Bandadaka, the present town was in the making.